วันที่ฉันหลง

ธรรมชาติมันเกิดดับอยู่แล้ว เราไปรู้ ก็คือรู้ตามความเป็นจริงเท่านั้นเอง
ในเบื้องต้นเราก็รู้ว่ามันเกิดดับไป  พอฝึกมากเข้ามากเข้า เราไม่ได้ไปหยุดอยู่แค่รู้เกิดดับหรอก เราจะรู้อริยสัจ  เกิดดับนั้นมันเห็นไตรลักษณ์ของอารมณ์  เห็นอารมณ์มันเกิดดับไป ต่อไปเราฝึกมากเข้ามากเข้าเราจะเห็นอริยสัจ คือจะรู้ว่าลำพังอารมณ์เกิดดับนี่ เราไม่ทุกข์หรอก ถ้าเรามีความอยากเข้าไปแทรกแซงเมื่อไหร่นะ จิตเราทะยานตามอารมณ์เมื่อไหร่ เราจะทุกข์ นี่เริ่มเข้ามาเห็นอริยสัจ

การบรรลุธรรมนี้ จะเป็นการเห็นอริยสัจ ไม่ใช่แค่เห็นการเกิดดับ

เพราะฉะนั้น ไม่ใช่ไปนั่งจ้องเกิดดับอยู่ที่ข้างนอกนะ รู้เข้ามาที่ใจเรา
ใจเราเข้าไปแทรกแซงอารมณ์ เข้าไปเกาะ ใจเราไหลไปทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ  ไหลไปเกาะอะไรเข้าทีไรความทุกข์เกิดทุกทีเลย เราเฝ้ารู้ไป

อยากปฏิบัติ ตื่นมาตอนเช้า นึกถึงการปฏิบัติปุ๊ป ใจเกาะปุ๊ป แน่นเลย  นี่เห็นแล้ว เห็นแล้ว ทุกข์เกิดมาแล้ว  เพราะฉะนั้นเรียนศาสนาพุทธ เราเจริญสติไปมาก ๆ เราจะเห็นอริยสัจ  เห็นว่าความทุกข์เกิดจากความอยาก พอเข้าใจความจริงของธรรมชาติอย่างนี้ เราก็เลิกอยาก  เราก็ปล่อยให้ขันธ์ 5 เค้าเป็นขันธ์ 5 ไป เป็นธรรมชาติไป ไม่เข้าไปอยากกับเค้า

มันไปจบตรงนั้นนะ... ไม่ไปที่อื่นหรอก ตรงที่ปล่อยมัน ไม่เข้าไปแทรกแซงมัน ทุกวันนี้พยายามแทรกแซง  เช่นพยายามปฏิบัติ แทรกแซงจิต จะให้มันดีตลอด ก็ทุกข์  เรียนไปมากเข้ามากเข้า ก็จะรู้ว่าแทรกแซงไม่ได้  เค้าเป็นอนัตตา บังคับเค้าไม่ได้  พอใจเรารู้ความจริงอันนี้ก็วาง วางก็พ้นทุกข์


                                          ธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปราโมชฺโช
                                                      สวนสันติธรรม แผ่นที่ 1
                                                      25451117A นาทีที่ 24