วันที่ฉันหลง

1. เราจะดูจิตใจ จะปฏิบัติธรรม จะรู้กายรู้ใจ ต้องรู้ให้ถึงกายถึงใจจริง ๆ อย่าไปติดอยู่แค่ความคิด

2.  ต้องรู้ให้เป็น คือ ก่อนรู้ไม่ตั้งท่า, ระหว่างรู้ไม่จมลงไป สักว่ารู้สักว่าเห็น เห็นให้ตรงตามความเป็นจริง ไม่ถลำลงไปในสิ่งที่รู้,  รู้แล้วไม่เข้าไปแทรกแซง ไม่เข้าไปดัดแปลง รู้ตามความเป็นจริงแล้วจบลงแค่นั้น

 ตัวอย่าง : เมื่อมีโทสะเกิดขึ้น คอยบอกว่าโทสะไม่ดี อย่ามีโทสะเลย หาทางละโทสะ แบบนี้ใช้ไม่ได้ เราต้องการเห็นว่า จิตใจที่มีโทสะ เกิดแล้วก็ดับไป ไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวแทรกแซง ไปช่วยเค้าดับ ถ้าเราไปแทรกแซง จะเกิดความเห็นผิด ว่าบังคับได้  เราต้องการปฏิบัติเพื่อให้เห็นว่าบังคับไม่ได้  เราไม่ได้ต้องการเรียนอย่างนั้น เราต้องการเห็นว่า จิตที่มีความโกรธ เกิดขึ้นมาแล้วก็ดับไป  ดู เค้าจะดับหรือไม่ดับ เรื่องของเค้า มีหน้าที่ดูเท่านั้น ว่าจริง ๆ มันดับหรือไม่ดับ ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวไม่เข้าไปแทรกแซง

3. เมื่อทำแบบนี้ได้แล้ว ให้ทำบ่อย ๆ รู้สึกตัวเนือง ๆ รู้สึกบ่อย ๆ สังเกตเรื่อย ๆ

                                  ธรรมเทศนาของหลวงพ่อปราโมทย์ ปราโมชโชฺ

                                                       25470116B